maandag 26 april 2010

Pimp my ride!


What's in an name, zeggen ze dan, maar mijn Maxi Cosi was niks maxi meer en al zeker niet cosi! Dus ik zei tegen ons moeder: "Suske, luistert, ik weiger mijn goddelijk lichaam nog in een sardienenblik te persen. Dat is niet goed voor mijn volop in ontwikkeling zijnde hamstrings. Doe maar alsof ge dat aftands reiskoffertje vergeten zijt en neemt die superdeluxe autostoel van bij mijn bompa maar mee!"

Et voila, zo geschiedde het. Ziet mij hier nu zitten... op mijn lijf gegoten! Hopelijk heeft mijn bompa niet te snel door dat hij iets mist want dan is het terug naar af. En dan neem ik nog liever het openbaar vervoer... TAXI!
Lou x

Vin de gij...

... mijn gat niet te dik in deze body?
Wacht, ik zal mijn achterkant eens laten zien!
Let ook goed op mijn zeer moderne haarsnit... kort is in deze zomer en ik ben mee natuurlijk!

P.S. Wat seconde 22 betreft... PARDON... Ik hoop dat we het er nooit meer over moeten hebben.


woensdag 14 april 2010

Bericht aan all the single ladies...

Hi single ladies,
Even een korte update na het bezoek aan mijn privé arts gisteren…Een droog hoestje niet te na gesproken, zijn de bacillen volledig uit mijn lijf en leden vertrokken. Ik raad u aan een nummertje te trekken en geduldig uw plaats af te wachten, want deze lippen kunnen heel de nacht doorgaan!

Overigens, mijn lijfarts informeerde mij verder over een van mijn bijzonderste talenten die tot op heden werden opgetekend, namelijk over de gave van het gesproken woord. Blijkbaar kan ik het –gezien mijn jeugdige leeftijd- al behoorlijk goed uitleggen. Ik weet dus als geen ander welke klanken het wel en welke het niet doen. Dus nu is het aan jullie, single ladies… I’ll make you scream like pigs… Kusje? MWOEHAHAAAAAAAA!
Lou x



maandag 12 april 2010

Karate Lou!


Wax on... Wax off!

donderdag 1 april 2010

NO worry people...

Nu heb ik jullie serieus liggen gehad, niet? Ik heb het vijf maanden kunnen volhouden, maar ge moet ooit uw eerste dramatische rol neerzetten. Voor ge het weet, krijgt ge alleen nog maar romantische komedies op uw bord en dan zit ge in hetzelfde schuitje als Jen (die van den Brad maar nu niet meer) en dan geraak ik van mijn leven niet meer aan een deftig lief. En daar ben ik een pak te knap voor!

Persoonlijk vind ik dat ik met mijn optreden op zijn minst een Oscar voor beste scenario moet krijgen. Ah ja, ik kwam op de spoed binnen met gastro-entritis en ik ga naar buiten met een vettige bacterie op mijn luchtwegen. IT BEATS THE COEN BROTHERS!

Nu, gelukkig voor mijn ouders (die mensen lijken nogal gehecht aan mij) heb ik in mijn meesterlijk script een happy end verwerkt. OK, ik piep en kreun nog een beetje en ik moet per dag een zillioen keer aan de zuurstofpomp hangen, maar ik leef nog. En dat allemaal dankzij Mete Reevie.

METE REEVIE? Jawel, mijn knappe meter die ALTIJD vol goede ideeën zit (wat mij er doet aan denken dat ik nog steeds op mijn eigen café wacht, maar dit geheel terzijde) en die speciaal voor mijn levensbedreigende ziekte uit het verre Guatemala een bakske vol met worry people heeft meegebracht.

Als ge niet bekend zijt met het begrip worry people, dan kan u niets dan goede smaak verweten worden, want basically zijn worry people gewoon stekskes met wat wol rond. Dus ik dacht: "MOTHERFUCKINGMOTHERMARYANDJESUSANDALLTHERESTOFTHEHOLYFAMILYTOO... WORRY PEOPLE??? STEKSKES MET WAT WOL ROND??? En daar moet ik beter van worden?!

Maar jawel, eergisteren heb ik zo'n stekske met wol rond onder mijn hoofdkussen gelegd en ik heb gezegd: "luistert goed, lelijk stekske met wol rond, gij gaat mij hier in ere herstellen of ik gebruik al uw collega worry people om deze zomer mijn BBQ mee aan te steken!"

En toen geschiedde het mirakel. Des morgens in de vroegte maak ik ons moeder wakker, goed wetende dat ik dat niet moet doen, want mijn ogen zijn nog niet half open of ze experimenteert al met de rekbaarheid van mijn bilspleet (sorry voor de details, ladies). Maar wat bleek? Geen koorts... AT ALL! Ja, ja, dat stekske met wol op heeft mijn vlammeke 's nachts gedoofd.

Dus ik weet nu wie ik moet bedanken wanneer Steven Spielberg mij de Oscar voor beste scenario overhandigt. Ik heb al volop geoefend voor de spiegel.
"I would like to thank my wonderful Mete Reevie and all the stekskes met wol rond and natuurlijk ook my perfect mother and father without who ik would still be een stom eicelleke instead of the famous filmster die ik now ben. Thank you, thank you .... and please don't forget to by my T-shirt!'

Lou x

dinsdag 30 maart 2010

Ik heb de mot in mijn lijf...

Nu hebben ze mij goed liggen!


De ene dag ben ik nog het zonneke van de creche, de volgende ben ik geveld door allerlei virussen, bacillen en vieze bacteriën!


Net nu ik eindelijk eens iets anders dan platte pap voorgeschoteld krijg, kan ik niets meer in mijn atletisch lichaam houden. Langs iedere opening stroomt het kostbare vocht naar buiten. En ik heb er al zo weinig van.


En dan die hoest. Mensen, mensen toch. Was ik maar nooit met roken begonnen. Maar ja, ge kent dat hé. De coolste gast van de creche, foute vriendjes, alle meisjes vallen voor u, ge drinkt al eens iets en van het een komt het ander. Maar nu nooit meer! Ik besta bijna voor 80% uit slijmkes. En krijgt die maar eens weg.


Nog een geluk dat ik alerte ouders heb die onmiddellijk de gevolgen van mijn roekeloze levensstijl inzagen en mij hebben laten opnemen in dezelfde plaats waar ik voor het eerst echt daglicht heb mogen aanschouwen.


En zie hoe ik er nu aan toe ben. Triestig hé?






Zoals ge ziet, ik ben helemaal van mijn melk. Als het ooit nog maar goed komt met mij.

En dan te bedenken dat ik er in mijn glorie-weken zo uitzag:



Nogal nen beir hé!

Maar ik kom terug, daar moogt ge zeker van zijn! Bel mij volgende week maar eens, ik zal al een heel ander Loubaske zijn.

Beloofd!

Maar eerst nog efkes bekomen in mijn sanatoriummeke.

Lou xx


maandag 15 maart 2010

Mijn mama kan niet mikken!



Ja lap, zie mij hier nu zitten.

Eindelijk is de tijd aangebroken dat ik nieuwe culinaire horizonten kan gaan verkennen. Gedaan met het eenzijdige dieet van saaie papjes. Laat die steak met frietjes maar komen.


Ik dacht dat ik gek werd van uitzinnige vreugde! Pat-Atjes met Appeltjes ... iiiiiiiiiiiiiiiiii...


Maar zoals jullie kunnen zien, was dat toch een beetje te vroeg victorie gekraaid. Blijkbaar vinden mijn teerbeminde ouders mijn "oog-handcoördinatie" nog niet voldoende ontwikkeld om mij zelf aan de slag te laten.


Wees nu even heel eerlijk, veel slechter dan dit had ik het zelf toch niet kunnen doen hé?


Toch zal ik maar braaf deze vernederingen blijven ondergaan, want ik heb al een paar keer geroken dat mijn Mothership de ultieme chocoladetaart aan het samenstellen is. En als ik dan een beetje sneller ben dan Darth Papa, dan kan ik misschien stiekem een stukje in mijn slaapbakske smokkelen.


Maar niet verklappen hé!


Smakelijk en tot binnenkort,


Lou xx